แค่เห็นหน้าตาก็ตกหลุมรักเข้าทันที ถึงแม้ว่าเราจะคุยกันคนละภาษา...กำลังพูดถึงหนังสือ สาบานได้ “Jemie Dose” เป็นหนังสือภาษาต่างด้าวพูดถึงการทำอาหารของเชฟหนุ่มหน้าตาน่ารัก ท่าทางอบอุ่น....
สำหรับฉันแล้วดูเหมือนว่าหัวใจสำคัญของหนังสือเล่มนี้ไม่ได้อยู่ที่การทำอาหาร แต่สิ่งที่ทำให้ต้องวางหนังสืออยู่หัวเตียงทุกวันนั้นอยู่ที่ความอบอุ่นที่สัมผัสได้ ไม่ว่าจะเป็นหน้าปกที่มีสีสันดูแล้วผ่อนคลาย โถมะนาว หรือแม้แต่ชายหนุ่มที่นั่งบนรถมอร์ไซด์คันจิ๋วนั้น มันทำให้รู้สึกชีวิตไม่รีบร้อนยังไงบอกไม่ถูก.....
แล้วลองเปิดหนังสือแล้วสัมผัสกระดาษ ตัวอักษร รูปภาพอาหารและกิจกรรมที่ไปที่มาของอาหาร มันไม่ได้กระตุ้นแค่ต่อมความอยากอาหารน่ะ แต่มันกระตุ้นหลายต่อมมากกก...อยากไปนั่งตรงนั้นจัง สะพานตรงนั้นตรงที่ Jemie นั่ง ...
หรือแม้แต่เพ้อฝันถึงหนุ่มตากล้องที่ต้องเป็นหนุ่มอบอุ่นเค้าต้องรักสันโดษแน่เลยสามารถอยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเองท่ามกลางกิจกรรมวุ่นวายของผู้คนรอบข้างได้เพราะดูความอบอุ่นจากรูปที่เค้าถ่ายทอดมาซิ.....ดูซิว่าหนังสือเล่มนี้ทำให้ฉันเพ้ออะไรได้อีกตั้งเยอะ.......
แต่ว๊า! หนังสือที่สามารถถ่ายทอดอารมณ์ได้มากมายแบบนี้มีต้นทุนทางด้านเศรษฐกิจสูงจัง(ราคาแพงอะค่ะ)...แต่ก็อาจจะเป็นผลมาจากเค้าได้ลงทุนด้านความคิดสูงมั๊ง เลยกล้าที่จะท้าทายคนซื้อว่ากล้าจ่ายเพื่อแลกกับความคิดและอารมณ์ของผู้เขียนมั๊ย...........แต่เศร้าจังทำไมไม่สามารถาหาซื้อหนังสือแบบนี้ที่เขียนเป็นภาษาไทยได้น๊า เป็นเพราะมีคนซื้อน้อยหรือคนมีความคิดที่จะทำมันน้อย........
สำหรับฉันคุ้มรึเปล่าไม่รู้แต่ที่รู้และเป็นอยู่คือตั้งแต่ที่ซื้อ Jemie Dose มาเดือนนึงแล้วอ่านไม่รู้เรื่องเพราะมีเป็นภาษาปะกิดแต่เชื่อมั๊ยว่าทุกวันนี้ยังอินเลิฟ และนอนด้วยกันทุกคืน หมายถึงหนังสือ
“Jemie Dose” น่ะค่ะ...
OK...เดี๋ยวขออ่านเล่มอื่น ๆ ที่เหลือก่อนแล้วกันเผื่อจะทำให้ลืม Jemie ได้แล้วเดี๋ยวมาเล่าให้ฟัง
